napisanych efektownym, metaforycznym stylem oraz cykl humoresek Sowietskije niebylicy (Radzieckie bajki), w których wyśmiewał przejawy biurokratyzmu. Jego późniejszą prozę cechuje racjonalna postawa wobec życia i niechęć do psychologi-zowania. Najobszerniejszą część dorobku S. stanowią powieści poświęcone problemowi kształtowania się nowej inteligencji pod wpływem zmian rewolucyjnych: Rodzina Ławrowów (Ławrowy, 1927, II red. 1953) i Fonia Kleszniew (1931, Tomasz Kleszniew), stanowiące dylogię, oraz trylogia Inżynierowie (Inżeniery, 1950), Dnizja (1954, Przyjaciele), Rowiesniki wieka (1959, Rówieśnicy wieku). Po dwóch pobytach za granicą w latach 30. napisał powieść o historii Bawarskiej Republiki Radzieckiej, w 1919 Powiesi' o Lewinie (1935, Opowieść o Lewinie). Pod koniec życia napisał wspomnienia o pisarzach sobie współczesnych Kniga wospominanij (1966, Księga wspomnień). W.O.
